Thee Isaradamrongkul

เมื่อวานเห็นโพสต์ของ YOZZO ที่บอกว่า

“ยังจำกันได้มั้ย สมัยก่อนประเทศไทยเคยเป็นผู้นำของโลกด้านสัญญาณ 5G
.
แล้วลองดูตอนนี้สิ หลังการควบรวม (TRUE – DTAC) ความเร็วอินเตอร์เน็ตของไทยลำดับหล่นไปอยู่ที่ 32 ข้างประเทศกัมพูชาที่อยู่ลำดับ 33
.
นี่ล่ะ ผลของการปล่อยให้มีการควบรวมจนไม่เหลือการแข่งขัน”

——

แน่นอน การปล่อยให้ควบรวมจนเหลือผู้ให้บริการแค่ 2 เจ้า ในประเทศที่มีแต่ MNO ไม่มี MVNO นี่มันบัดซบอยู่แล้ว ไม่มีประเทศไหนเค้าทำกัน ขนาดจีนที่เป็นประเทศคอมมิวนิสต์(มั้ง) ยังมีผู้ให้บริการ 3 เจ้า ก็ลองคิดดูแล้วกัน

แต่ประโยค “ยังจำกันได้มั้ย สมัยก่อนประเทศไทยเคยเป็นผู้นำของโลกด้านสัญญาณ 5G”​ นี่ฟังแล้วรู้สึกตะหงิดๆ พอสมควร – เราเคยเป็นผู้นำด้านนี้กันตอนไหน?

เลยไปนั่งไล่เอกสารของ OpenSignal ที่เป็นแหล่งอ้างอิงของเหล่าผู้กำกับดูแลการแข่งขันด้านโทรคมนาคมในต่างประเทศ

ก็เป็นอย่างที่คิดไว้ คือไม่พบหลักฐานว่าเราเคยเป็นผู้นำด้านสัญญาณโทรศัพท์มือถือไม่ว่าจะวัดกันด้วยเรื่องใดๆ

(ข้อมูลรวมผู้ใช้ทั่วประเทศ ไม่ใช่เฉพาะผู้ใช้ 5G)

——

แล้วก็มานั่งคิดว่าคนสมองปลาทองลืมง่ายอย่างเรา
จะจดเรื่องนี้เก็บไว้ยังไงดี อนาคตจะได้ไม่ลืม

ระหว่างที่ยังคิดไม่ออก บังเอิญไถฟีดเจอโพสต์แนะนำความดีงามของ Claude AI เลยโหลด Claude มานั่งเล่น แล้วก็โยนไอเดียนี้ให้ Claude ช่วยคิด

นี่คือผลลัพธ์จากการใช้ Claude 5 ชั่วโมง

จากคนที่ไม่เคยเขียนโค้ด ไม่เคยมี Github
ตอนนี้ Launch Website ไว้ Track เรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว

เริ่มทำตอนตี 1 ปรับแก้กันไปมา เสร็จตอน 6 โมงเช้า

ข้อมูลเช็คคร่าวๆ แล้ว มีตัวเลขผิดบ้างเล็กน้อยแต่ไม่พบความผิดพลาดใดๆ ที่สำคัญ นอกจากข้อมูลบางส่วนที่ไม่ครบ อาจต้อง manual เอาเองทีหลัง

ลองเข้าเวปกันได้ ทำออกมาได้ดีเลย

https://5g-timeline.vercel.app/

——

Code 1173 บรรทัด

Dev สมัย 10 ปีที่แล้วคงใช้เวลาเขียนโค้ดราวๆ 1-2 อาทิตย์
Dev สมัย 5 ปีที่แล้วที่ ecosystem เริ่มดีขึ้นมาหน่อยอาจใช้เวลา 3-4 วัน
วันนี้คนธรรมดาความรู้ในการเขียนโค้ด = 0
ทำเสร็จใน 5 ชั่วโมง

ไม่แปลกใจเท่าไรตอนเห็นว่ากราฟการจ้างงาน Tech ของ US ดิ่งเหวกว่า 5.7 หมื่นตำแหน่งในปีที่ผ่านมา

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าหน้าตางานในโลกอนาคตจะเป็นยังไง

โอกาสเต็มไปหมดสำหรับคนมีไอเดีย
ที่มาพร้อมกับฝันร้ายของการเป็นลูกจ้าง

brace for impact

(ต่อ) ตอนอ่านเคสที่รัฐบาลท้องถิ่นเมือง Madrid ถูกฟ้องว่าสิ่งที่ทำ เข้าข่ายเป็นการให้ความช่วยเหลือ (State Aid) กับสโมสร Real Madrid ซึ่งไม่เป็นธรรมกับทีมฟุตบอลทีมอื่น ก็นึกถึงตอนที่เดินคุยกับธนาธรระหว่างตกเครื่องที่ Dallas Airport 
.
out of nowhere ระหว่างตกเครื่องธนาธร ก็พูดขึ้นมาประมาณว่า เพื่อสร้างอุตสาหกรรมใหม่เราจำเป็นต้องอัดฉีดเงินอุดหนุนให้กับบริษัทเอกชนจำนวนมหาศาล ไม่อย่างนั้นไล่ตามคนอื่นไม่ทัน
.
ประโยคไม่เป๊ะนัก แต่อยู่ภายในกรอบนี้
.
สิ่งที่ธนาธรพูดคือนโยบายอุตสาหกรรม (Industrial Policy) ที่ต้องพึ่ง State Aid ในรูปแบบ Direct/Financial Grants ชัดเจน
.
ฟังแล้วก็ไม่มีอะไรที่ไม่เห็นด้วย แต่ก็เห็นว่าถ้าทำจริง ทันทีที่ประกาศเป็นนโยบายคงโดนต่อต้านยับแน่ๆ 
.
ส่วนหนึ่งคงเพราะสังคมไทยคุ้นชินกับ state aid แบบ tax credits, tax exemptions ที่รัฐไม่ต้องควักเนื้อ และเอกชนต้องกำไรก่อนถึงจะได้ประโยชน์ หรือ state loans ที่อย่างน้อยรัฐก็ได้เงินต้นกับดอกเบี้ยนิดหน่อยคืนมากกว่า 
.
ส่วน Direct/Financial Grants ที่โอนเงินของรัฐเข้ากระเป๋าเอกชน คนไทยจำนวนมากน่าจะมีทัศนคติในแง่ลบกับมัน เพราะที่ผ่านมาเวลานึกถึงเรื่องพวกนี้ เราจะนึกถึงการคอรัปชั่น การเอื้อประโยชน์ให้กับพวกพ้อง ซึ่งเรื่องนี้จะโทษประชาชนก็ไม่ได้
.
ก็ตลอดเวลาที่ผ่านมาเรามีแต่ ‘ชนชั้นปกครองที่เส็งเคร็ง’ เกินกว่าที่ประชาชนจะไว้วางใจให้ทำอะไรที่มันดูจะโกงง่ายๆ แบบนี้
.
ซึ่งก็เข้าใจได้ถึงความกังวลเพราะส่วนตัวก็กังวลเหมือนกัน
.
แต่ปัญหาคือ ณ จุดนี้ลำพัง Tax Credits, Tax Exemption, State Loans นั้นน่าจะไม่พอฉุดเศรษฐกิจของประเทศให้กลับขึ้นมา – เวลาบอกว่าพอไม่พอ ก็คงหนีไม่พ้นต้องเปรียบเทียบกับประเทศอื่นที่มีเป้าหมายแบบเดียวกันกับเราเพราะเรากำลังแข่งกับประเทศอื่นอยู่

พอไม่พอดูจากรูปเอาก็น่าจะเห็นภาพ
ทุกประเทศถมเงิน จนโลกทั้งใบกลายเป็น Subsidy War ไปเรียบร้อย
.
ประเทศกำลังพัฒนามีสัดส่วนการใช้ Direct/Financial Grants ในการผลักดัน Industrial Policy สูงกว่ามาตรการอื่นแบบไม่เห็นฝุ่น (ข้อมูลจาก Industrial Policy Since the Great Financial Crisis, IMF 2025)
.
แม้จะไม่มีตัวเลขที่ชัดเจนว่าประเทศไทยใช้มาตรการใดเป็นสัดส่วนจริงๆ เท่าไรกันแน่ แต่ไม่ใช่ตามรูปนี้อย่างแน่นอน เรามี Direct/Financial Grants ที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินกว่านี้มาก การอุดหนุนส่วนใหญ่ของเราไปกองอยู่ที่มาตรการทางภาษี (Tax) ผ่าน BOI เสียมากกว่า
.
ถามว่าไม่ทำแบบประเทศอื่นได้มั้ย เป็นตัวของตัวเองหน่อย – ก็คงได้แหละ แต่มันก็เหมือนการแข่งกันไปถึงเส้นชัย โดยที่เราวิ่งด้วยเท้าสองข้าง ส่วนคนอื่นกำลังปั่นจักรยานเสือภูเขา
.
ในระยะ 5 ปีหลังมานี้ เราเห็นแนวโน้มที่ประเทศต่างๆ หันมาใช้ State Aid ในรูปแบบ Direct/Financial Grants สำหรับการผลักดันนโยบายอุตสาหกรรมเป้าหมายกันมากขึ้นเรื่อยๆ ปัจจัยหลักน่าจะเป็นเพราะ “รอไม่ได้” คนอื่นอัดปุ๋ย ก็ต้องอัดปุ๋ยตาม
.
เขียนมายืดยาว แต่คิดไม่ออกว่าจะหาประโยคจบยังไงดี
.
เรากำลังยืนอยู่บนทางแยกที่น่าลำบากใจ ฝั่งหนึ่งคือความกลัวคอรัปชั่นที่ฝังรากลึกและโทษประชาชนไม่ได้ อีกฝั่งคือความจริงที่ว่าถ้าเราไม่เริ่ม ‘อัดฉีด’ วันนี้ เราจะไม่มีวันวิ่งตามโลกทัน
.
ดังนั้นการเลือกตั้งที่จะมาถึงนี้ มาช่วยกันเลือกพรรคที่ดูแล้วมันคงไม่โกง ไม่คอรัปชั่น เพราะมีแต่พรรคแบบนี้เท่านั้นที่เราจะไว้วางใจมากพอให้ทำอะไรที่มันสุ่มเสี่ยงขนาดนี้
.
ยังไม่ได้ยื่นช่องทางการหาเสียง
.
ดังนั้น 8 กุมภา อยากกาเบอร์ไรก็กา
ขอบคุณครับ

หลายคนอาจคิดว่าดีล Luis Figo คือจุดเริ่มต้นของยุคสมัย Galácticos
บทความนี้จะพยายามพาเราลงไปลึกกว่านั้น ไปสู่ Super Deal ที่อยู่เบื้องหลังดีลทั้งหมด
(และแน่นอน มันเชื่อมโยงกับกฎหมายต่อต้านการผูกขาด – กฎหมายแข่งขันทางการค้า)

——–

เมื่อไม่นานมานี้ European Commission ได้เผยแพร่คำตัดสินคดีที่ดินของสโมสร Real Madrid ที่ยืดเยื้อมากว่า 25 ปี (CELEX:32025D2488: Commission Decision (EU) 2025/2488) เนื้อหาของคดีไม่มีอะไรมาก แต่อ่านแล้วก็นึกถึงปัญหาอย่างนึงที่แก้ไม่ตกเสียทีของประเทศไทย
.
ปลายยุค 90 เมืองมาดริดประสบปัญหาความหนาแน่นของประชากร รัฐบาลท้องถิ่นจึงจำเป็นต้องวางแผนขยายเมืองออกไป คำถามสำคัญในตอนนั้นไม่ใช่ว่า จะขยายหรือไม่ขยาย เพราะยังไงก็ต้องขยาย – แต่จะขยายไปทางไหน?
.
จะไปทางใต้ก็ไม่คุ้ม เพราะเป็นพื้นที่อุตสาหกรรม มีประชากรอาศัยอยู่หนาแน่น โครงสร้างเมืองเก่า ค่าปรับรื้อคำนวณแล้วเกินกว่าเมืองจะจ่ายไหว ถ้านึกไม่ออกให้ จินตนาการถึง กรุงเทพฯ หากจะต้องเวนคืนที่ดินแถบท่าเรือคลองเตย ชุมชนคลองเตย รวมถึงคลังน้ำมันทั้งหมด คงปวดหัวน่าดู
.
จะไปทางทิศตะวันออกก็ติดกับสนามบิน Barajas เครื่องบินบินขึ้นบินลงทั้งวัน ติดทั้งกฎหมายการบินและกฎหมายผังเมือง ไม่เหมาะกับการสร้าง CBD (Central Business District) แห่งใหม่
.
ทิศตะวันตกก็เป็นพื้นที่สีเขียว เขตอุทยาน เขตอนุรักษ์ ไปทางนั้นก็โดนต่อต้าน
.
ตัวเลือกสุดท้ายจึงเหลือแค่ทิศเหนือเท่านั้น แถมว่ากันอย่างตรงไปตรงมา ที่ดินแถบนั้นสามารถเชื่อมต่อกับ CBD เดิมได้ด้วยเพราะอยู่ติดกัน รัฐบาลท้องถิ่นสามารถประหยัดค่าใช้จ่าย ไม่ต้องลงทุนโครงสร้างพื้นฐานสำหรับ CBD ใหม่ทั้งหมด เหมาะเจาะมากๆ
.
ทุกอย่างดูดีไปหมด แต่ปัญหาเดียวของทิศเหนือคือบริเวณนั้นเป็นที่ตั้งของ Ciudad Deportiva – ศูนย์ฝึกและสนามซ้อมของสโมสร Real Madrid
.
อันที่จริง ณ ตอนนั้นมันก็ไม่ใช่ปัญหาสักเท่าไร เพราะ Real Madrid ในยุคนั้นก็ไม่ได้รวยมีเงินเป็นถุงเป็นถังอย่างในตอนนี้ แม้จะเพิ่งชนะ UCL มาในปี 1998 แต่ในด้านการเงินก็ถือว่ายังฝืดเคืองอยู่มาก 
.
มากขนาดที่ตอน Florentino Pérez เข้ามารับตำแหน่งประธานสโมสรในปี 2000 เขาพบว่าสโมสรมีหนี้สินเกือบ 300 ล้านยูโร ซึ่งในยุคนั้นตัวเลขนี้ถือว่าเสี่ยงล้มละลายได้เลย
.
ดังนั้น Real Madrid พอทราบข่าวก็ดีใจ เพราะก็รู้อยู่ว่าตัวเองนั่งทับที่ดินมูลค่ามหาศาลใกล้โซน CBD แต่ครั้นจะขายก็ไม่มีใครซื้อ เพราะที่ดินโซนนั้นมันถูกผังเมืองกำหนดให้เป็นโซนสำหรับกีฬา เอาไปสร้างตึกระฟ้าหรือห้างสรรพสินค้าใดๆ ไม่ได้ ทำได้แค่ใช้เป็นสนามซ้อมเท่านั้น
.
พอรัฐบาลท้องถิ่นแจ้งว่าต้องการที่ดิน “บางส่วน” ของ Ciudad Deportiva ฝั่ง Real Madrid ก็ไม่รอช้า ตอบตกลงเบื้องต้นเพื่อทำการคุยรายละเอียดทันที
.
รายละเอียดที่ปรากฎออกมาคือ แม้ว่ารัฐบาลท้องถิ่นจะอยากได้ที่ดินบางส่วนของ Ciudad Deportiva แต่รัฐบาลท้องถิ่นเองก็ไม่อยากควักเงินจ่ายเหมือนกัน ข้อเสนอของรัฐบาลท้องถิ่นคือ เดี๋ยวเอาที่ดินแปลงอื่นที่รัฐบาลท้องถิ่นถือครองอยู่ มาแลกกับที่ดินบางส่วนของ Ciudad Deportiva
.
ฝั่ง Real Madrid รู้ว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า เพราะเมืองมันขยายไปทางไหนก็ไม่ได้ ยังไงก็คงต้องมาทางนี้ เลยยื่นข้อแม้ไปเช่นเดียวกัน อย่างที่บอกไปว่าที่ดินสนามซ้อม  Ciudad Deportiva นั้นติดล็อคผังเมืองเดิมเลยมีราคาต่ำ ดังนั้น Real Madrid จึงแจ้งว่า ถ้าจะแลกที่ดินก็ขอให้ประเมินราคาที่ดิน Ciudad Deportiva บนฐานผังเมืองใหม่ 
.
พูดง่ายๆ คือ ถ้าจะประเมินราคาที่ดิน Ciudad Deportiva ด้วยผังเมืองเดิมที่ถูกล็อคไว้ซึ่งจะทำให้ได้ราคาประเมินต่ำ – Real Madrid ไม่แลก
.
จะว่า Real Madrid ก็ไม่ได้ ในมุมของ Real Madrid ถ้ารัฐบาลท้องถิ่นได้ที่ดินผืนนี้ไป รัฐบาลท้องถิ่นก็จะปลดล็อคผังเมืองจากเดิมที่ให้ใช้ได้แค่เพื่อการกีฬาเป็นสามารถสร้างตึกสูงได้อยู่แล้ว ดังนั้นถ้าอยากจะแลก ก็ประเมินราคาที่ดินโดยคิดซะว่ามันเป็นที่ดินในผังเมืองใหม่ไปเลย แล้วเอาที่ดินแปลงอื่นของเมืองที่มีมูลค่าเท่ากับการประเมินราคาใหม่มาแลก
.
โดยหากประเมินตามผังเมืองเดิมที่ถูกล็อคไว้ ที่ดินบางส่วนของ Ciudad Deportiva ที่รัฐบาลท้องถิ่นต้องการนั้น จะมีราคาอยู่ที่ประมาณ 27 ล้านยูโร – หลังปลดล็อคผังเมือง ที่ดินแปลงนั้นจะมีมูลค่าประมาณ 45 ล้านยูโร หรือขึ้นมาเกือบเท่าตัว
.
แต่ลำพังเงิน 45 ล้านยูโรนี้ก็ไม่ได้มากมายขนาดจะสถาปนายุคสมัย Galácticos ได้
.
สิ่งที่สถาปนา Galácticos ขึ้นมาคือที่ดิน Ciudad Deportiva ส่วนอื่นๆ ที่เหลืออยู่ 
.
7 พฤษภาคม 2001 เมื่อทุกอย่างลงตัว สโมสร Real Madrid ภายใต้การนำของ Florentino Pérez จึงได้เซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการกับสภาเมืองมาดริดและรัฐบาลท้องถิ่น เพื่อทำข้อตกลงแลกเปลี่ยนที่ดิน Ciudad Deportiva และปลดล็อคผังเมือง
.
เมื่อมีการปลดล็อคผังเมืองราคาที่ดินก็กระโดดขึ้น Florentino Pérez ไม่รอช้า เริ่มดำเนินการทำสิ่งที่สโมสรไม่เคยทำมาก่อน คือดำเนินการขายที่ดิน Ciudad Deportiva ที่เหลืออยู่บางส่วนให้กับกลุ่มทุนอุตสาหกรรมและธนาคาร
.
เนื่องจากบริเวณนั้นได้ถูกปลดล็อคจนกลายเป็นที่ดิน CBD ที่สร้างตึกสูงที่สุดในสเปนได้แล้ว ราคาจึงพุ่งกระฉูด สโมสรฟันเงินสดจากการขายที่ดินส่วนนี้ไปสูงถึง 480 – 500 ล้านยูโร เข้าสู่จุดเริ่มต้นของยุคสมัยแห่ง Galácticos ภายใต้การนำของ Florentino Pérez อย่างเป็นทางการ
.
—
.
Real Madrid แลกที่ดิน Ciudad Deportiva บางส่วนให้กับรัฐบาลท้องถิ่น ส่วนรัฐบาลท้องถิ่นก็ตอบแทนด้วยที่ดินจำนวน 10 แปลง ที่มีมูลค่าเท่ากันให้กับ Real Madrid
.
หากเรื่องจบเพียงแค่นี้ แม้จะดูทะแม่งๆ มีกลิ่นตุๆ ว่าเมืองเลือกทำเลขยายพัฒนาเมือง เพื่อช่วยสภาพคล่องให้กับ Real Madrid รึปล่าว แต่ลำพังเพียงเท่านี้ก็คงไม่มีปัญหา
.
ปัญหาจริงๆ ที่ทำให้เป็นคดียืดเยื้อกันมากว่า 25 ปี คือ ที่ดิน 1 ใน 10 แปลงที่รัฐบาลท้องถิ่นนำมาแลกกับ Real Madrid โดยที่ดินแปลงนั้นมีชื่อว่า B-32
.
จะด้วยเจตนาซ่อนเร้นหรือไม่ก็ตาม ตอนทำสัญญาทั้งรัฐบาลท้องถิ่นและ Real Madrid อ้างว่าทุกฝ่ายเข้าใจว่า B-32 สามารถโอนให้กันได้ แต่เมื่อทำสัญญาเสร็จสิ้นกลับพบว่าที่ดินแปลงนั้นเป็นสาธารณสมบัติที่ไม่สามารถโอนให้กันได้
.
แม้จะไม่สามารถโอนที่ดินให้กันได้ แต่หากวันนั้นรัฐบาลท้องถิ่นยอมชดใช้ราคา B-32 ที่ถูกประเมินไว้ที่ 12 ล้านยูโรให้กับ Real Madrid เรื่องคงจบเพียงเท่านี้
.
แต่รัฐบาลท้องถิ่นเลือกท่ายาก พยายามตีลังกาหาช่องทางกฎหมายเพื่อให้สามารถโอนที่ดินแปลงดังกล่าวได้
.
เวลาล่วงเลยไปกว่า 10 ปี ในปี 2011 รัฐบาลท้องถิ่นก็ยอมรับว่าไม่ว่าจะตีลังกาท่าไหนก็ไม่สามารถโอน B-32 ให้ Real Madrid ได้
.
ปัญหาที่ตามมาคือสรุปแล้ว ต้องชดใช้ราคาเท่าไร ต้องชดใช้ราคาประเมินเมื่อ 10 ปีที่แล้วที่ 12 ล้านยูโร หรือต้องชดใช้ราคาที่ประเมินในวันนี้ที่ราคากลายเป็น 22.7 ล้านยูโร
.
จริงๆ รัฐบาลท้องถิ่นก็ไม่มีปัญหาถ้าจะต้องจ่าย 22.7 ล้านยูโร แต่คนที่มีปัญหาคือแฟนบอลทีมอื่น ที่พอเห็นแบบนี้ก็บอกว่าส่วนต่าง 10 ล้านยูโรที่กำลังจะเอาให้ Real Madrid นี่มันไม่ยุติธรรมเอาซะเลย ประเมินราคากันสูงเกินจริง และส่วนต่างจากการประเมินสูงเกินจริงมันคือการเอาเงินของรัฐมาอุ้มเอกชน (State Aid) แบบเลือกข้างชัดๆ 
.
การทำแบบนี้อาจเข้าข่ายผิดกฎหมายป้องกันการผูกขาด เพราะสร้างการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรมระหว่าง Real Madrid กับสโมสรฟุตบอลอื่นๆ
.
ยุโรปน่าจะเป็นแผ่นดินบนโลกที่จริงจังกับเรื่อง State Aid มากที่สุดแล้ว เรื่องนี้เลยไม่ถูกปล่อยให้จบไปง่ายๆ ลากยาวกันมาจนเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา ก่อนศาลยุโรปได้มีคำตัดสินว่า 22.7 ล้านยูโรนั้นเป็นตัวเลขที่เหมาะสมแล้ว ไม่ได้มีการเอื้อประโยชน์ให้กับ Real Madrid แต่อย่างใด และถือเป็นการปิดฉากคดีพิพาทที่ยืดเยื้อยาวนานที่สุดคดีหนึ่งของ Real Madrid
.
คนไทยอ่านจบแล้วคงงงๆ คิดว่าเรื่องแค่นี้ก็ฟ้องเอาผิดกันเป็นสิบปีเลยหรอ สู้ประเทศไทยก็ไม่ได้ อุ้มเอกชนกันทีเป็นพันเป็นหมื่นล้านอย่างหน้าตาเฉยยังไม่เห็นเป็นไร
.
แม้จะไม่ได้เกี่ยวข้องกันโดยตรงเสียทีเดียว แต่อ่านเคสนี้ของ Real Madrid จบ ก็นึกถึงปัญหาและความยากลำบากในการผลักดัน Industrial Policy ของประเทศไทยที่อาจจะต้องอาศัย State Aid เช่นเดียวกัน
.
ไว้จะมาลงรายละเอียด Industrial Policy และ State Aid ปัญหาที่คงแก้ไม่ได้ง่ายๆ ของประเทศไทยต่อในโพสต์หน้าครับ

ใกล้จบปี 2025 แล้ว ปีนี้อ่านหนังสือไปได้ไม่กี่เล่ม ส่วนหนึ่งน่าจะเพราะเวลาเกือบทั้งหมดหมดไปกับการอ่าน Antitrust Law in Perspective
.
ตำรากฎหมายการป้องกันการผูกขาด (กฎหมายการแข่งขันทางการค้า) ที่เขียนร่วมกันโดย William E. Kovacic (อดีต Chairman ของ FTC), Jonathan B. Baker (อดีต Chief Economist ของ DOJ Antitrust Division) และ Andrew I. Gavil (คนหลังดังในด้านการเขียนตำราเสียมากกว่า) ที่หนา 1,500 หน้า วนไปประมาณ 3 รอบ
.
อ่านจบแล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า ตำราวิชาการด้านกฎหมายป้องกันการผูกขาดของไทย อยู่กันคนละระดับกับตำราต่างประเทศ จนเหมือนเราเป็นเพียงเด็กอนุบาล ไม่แปลกใจที่ระดับการผูกขาดทางเศรษฐกิจภายในประเทศจะสูงเสียดฟ้าอย่างที่เราเห็นกันอยู่
.
ความหวังของหมู่บ้านในการเขียนตำรากฎหมายไทยให้ได้เลเวลนี้ อาจต้องฝากไว้ที่อาจารย์กนกนัย ถาวรพานิช จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
.
ตอนแรกตั้งใจจะอ่านแค่รอบเดียว (ใครจะไปบ้าอยากอ่านหนังสือ 1,500 หน้า 3 รอบ) แต่เจอ 2 ประโยคด้านล่างนี้ไปก็ตกลงปลงใจว่าสักสามรอบน่าจะกำลังดี
.
“Ideas – along with values, attitudes and beliefs – tend to emerge and sometimes they are revived and refined. But rarely do we see them born or die.”
.
“Antitrust will always be a product of the prevailing economic and political thinking of the times”
.
สองประโยคนี้เปลี่ยน paradigm ความคิดความเข้าใจ เกี่ยวกับกฎหมายป้องกันการผูกขาดจากหลังเท้าเป็นหน้ามือ
.
โดยเฉพาะประโยคหลังทำให้ภาพชัดขึ้นมากว่า กฎหมายนี้ไม่เคยเป็นเรื่องกฎหมายเพียงอย่างเดียว แต่เป็นผลผลิตของอำนาจ ความเชื่อ อุดมการณ์ทางเศรษฐกิจ และการเมืองในแต่ละยุคสมัย
.
เรียกได้ว่าประโยคหลังนี้เองที่เป็นหนึ่งในจุดตัดสำคัญ ที่ทำให้จำเป็นต้องขยับมาทำงานการเมืองหน้าฉาก (หลังจากอยู่หลังฉากมานาน แล้วทำได้เพียงเขียนข้อมูลเพื่อให้คนอื่นพูดแทน)
.
เพราะท้ายที่สุดแล้ว ปัญหาไม่ได้ถูกแก้ไขด้วยการสื่อสารข้อมูลเป็นเรื่อง ๆ แต่คือภาพใหญ่ว่าเราจะเลือกให้อุดมการณ์ทางเศรษฐกิจชุดใดนำ ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อหน้าปากเหวเช่นนี้ และภาพใหญ่แบบนี้ไม่สามารถผลักดันได้ หากปราศจากความเข้าใจร่วมต่อภาพนั้นตั้งแต่ต้น

“Nemo decipit nisi qui credit”
ไม่มีใครถูกหลอก นอกจากผู้ที่เลือกจะเชื่อ

This blog focuses primarily on public policy, industrial policy, antitrust, and competition law issues.